Telefon. Jak dobrze znamy ten problem! Rozmowy telefoniczne młodzieży drażnią chyba wszystkich rodziców. Mają oni zresztą prawo ustalić pewne reguły, zabraniając na przykład telefonowania w porach posiłków, wczesnym rankiem i późnym wieczorem. Młody człowiek dzwoniąc do koleżanki musi przede wszystkim przedstawić się: „Dzień dobry pani, mówi Piotr Karwowski, czy mógłbym mówić z Anią?” Jeżeli koleżanki nie ma w domu, wolno mu zapytać, o której może ponownie przedzwonić. Kończy rozmowę na przykład tak: „Dziękuję bardzo, do widzenia pani”. Rozmowa powinna być krótka. Niektórzy rodzice wyznaczają maksymalny czas korzystania z telefonu, zabraniając dzieciom prowadzenia rozmów trwających ponad pięć minut.

Pieniądze. Nie należy o nich mówić za dużo, ale także nie należy unikać tematu. Społeczeństwo konsumpcyjne uczyniło z pieniądza wartość stanowiącą nagrodę za wszystko, toteż warto nauczyć dzieci, że istnieją inne godne poszanowania wartości.

Dzieciom trzeba wpoić szacunek do pracy, która przynosi pieniądze. Można przyzwyczajać je do gospodarowania pieniędzmi, dając kieszonkowe. Zresztą we współczesnym społeczeństwie młodzież bardzo wcześnie zdobyć może wstępne doświadczenie zawodowe, podejmując pracę w czasie wakacji lub nawet w ciągu roku szkolnego (np. opieka nad dziećmi, mycie samochodów), przez co wyrabia w sobie poczucie odpowiedzialności i zyskuje względną „samodzielność” finansową. Przykro patrzeć natomiast na dziecko, które dysponując znacznymi sumami otrzymywanymi od rodziców, bawi się w dorosłego i ocenia wszystko i wszystkich jedynie w kategoriach materialnych i ekonomicznych. W każdej sprawie należy zachować umiar i rozwagę. Rodzice muszą umieć stawić czoło presji rodzin nadmiernie obdarowujących swe pociechy i pozbawiających je największej radości – oczekiwania, pragnienia, marzenia.

Wymówki. Starajmy się nigdy nie czynić wyrzutów publicznie, zwłaszcza w obecności przyjaciół dziecka. Rodzice mają pełne prawo robić uwagi dzieciom, skutek będzie jednak znacznie lepszy, jeżeli powstrzymają się od działania pod wpływem gniewu, nie będą krzyczeć, ale przeprowadzą rozmowę zdecydowanym, pełnym opanowania tonem. Rodzice podejmują szczere dyskusje z dziećmi, starając się wytłumaczyć im jasno powody swego postępowania i ustalonych reguł. Nie wolno również akceptować gwałtownych reakcji dziecka, należy zawsze je skarcić, gdy przeklina czy rzuca obelgi. W relacji dziecko – rodzic konieczny jest wzajemny szacunek.