Czyszczenie i polerowanie metali

satyniarkaCzyszczenie i polerowanie metali – Łatwe do sporządzenia mieszaniny czyszcząco-polerujące otrzymuje się przez zmieszanie drobnoziarnistego środka ściernego z wodą, do konsystencji gęstej śmietany. Jako środki ścierne do metali twardych stosuje się tlenek glinowy, tlenek żelazowy, tlenek chromowy o wzorze Cr203 (nie Cr03l), ziemię okrzemkową. Do polerowania stopów glinu używa się głównie tlenku glinowego. Do miedzi, srebra i ich stopów stosuje się mniej twarde substancje ścierne: kredę szlamowaną, tlenek wapniowy, tlenek magnezowy, ziemię okrzemkową, a zamiast czystej wody celowe jest zastosowanie rozcieńczonej wody amoniakalnej (1 objętość stężonej wody amoniakalnej + 2 objętości wody). Amoniak działa rozpuszczająco na związki pokrywające powierzchnię tych metali. Przedmioty czyści się miękką szmatką z niewielką, często zmienianą, ilością mieszaniny lub za pomocą wirującej tarczy filcowej z naniesioną mieszaniną czyszcząco-polerującą.

Pasty polerskie otrzymuje się przez wprowadzenie środka ściernego do mieszaniny stopionej parafiny i wosku ziemnego (wagowo 2:1 albo 1:1). Środek ścierny dobiera się według wyżej podanych wskazówek. Dodatek środka ściernego powinien wynosić 50…60% całkowitej masy otrzymanej pasty, to znaczy na 40 g mieszaniny woskowo-parafinowej trzeba dodać ok. 60 g środka ściernego.
Tak otrzymane pasty mają konsystencję wosku.
Jeżeli pożądana jest pasta o konsystencji wazeliny, do mieszaniny woskowo-parafinowej dodaje się olej wazelinowy lub naftę, w ilościach zapewniających pożądaną konsystencję, zmniejszając jednocześnie ilości parafiny i wosku. Po polerowaniu, przed odtłuszczeniem, należy usunąć z powierzchni metalu parafinę i wosk, zanurzając wypolerowany przedmiot na kilka minut do benzenu, benzyny lub trójchloroetylenu, ciągle nim poruszając.

Odrdzewianie przedmiotów stalowych

Odrdzewianie przedmiotów stalowych – W prosty sposób można otrzymać odrdzewiacz, przez rozpuszczenie w 1200 cm3 wody 75 g wodorotlenku sodowego, 35 g bezwodnego węglanu sodowego i 1 g nadmanganianu potasowego. Przedmioty zanurza się na kilka minut, a następnie opłukuje wodą i ściera rdzę miękką szmatką. Roztwór nie jest trwały i należy go przyrządzić bezpośrednio przed użyciem.

(Brunatne plamy po nadmanganianie potasowym usuwa się z rąk utrwalaczem, zakwaszonym kwasem octowym, a z naczyń – roztworem azotynu potasowego lub sodowego).

Znacznie lepsze są odrdzewiacze, których podstawowym składnikiem jest kwas fosforowy. Spełnia on podwójną rolę: przeprowadza zawarte w rdzy związki żelaza w związki łatwo rozpuszczalne i działając na oczyszczoną powierzchnię, wytwarza na niej szczelną powłokę trudno rozpuszczalnego fosforanu żelazawego, odgrywającego rolę powłoki antykorozyjnej.

Fosforan żelazawy ma barwę szarozieloną. Pojawienie się tej barwy na powierzchni odrdzewianego przedmiotu świadczy o zakończeniu procesu odrdzewiania. Ostatnim etapem jest bardzo staranne spłukanie wodą resztek odrdzewiacza z powierzchni przedmiotu i osuszenie w strumieniu ciepłego powietrza. Najprostszym odrdzewiaczem fosforowym jest 15-procentowy roztwór wodny kwasu fosforanowego.

Lepsze wyniki otrzymuje się przy użyciu odrdzewiacza otrzymanego w sposób następujący: do 1000 cm3 wody dodać 78 g kwasu fosforowego i w tym roztworze rozpuścić 56 g fosforanu żelazawego Fe3(PO4)2. Przeznaczone do odrdzewiania przedmioty zanurzyć w odrdzewiaczu i co pewien czas przecierać ich powierzchnię twardym pędzlem włosianym. Plamy rdzy na większej powierzchni zwilżać obficie odrdzewiaczem i również przecierać twardym pędzlem.
Po pojawieniu się szarozielonego zabarwienia powierzchnię spłukać dokładnie wodą i wysuszyć. Ponieważ kupienie fosforanu żelazawego jest dość trudne, można go przyrządzić według następującego przepisu: 16 g wiórków stalowych roztworzyć w mieszaninie 15 cm3 stężonego kwasu siarkowego
i 50 cm3 wody. Do powstałego bladozielonego roztworu dodawać 10-procentowy roztwór węglanu sodu tak długo, aż następna porcja roztworu nie wytrąca już osadu. Strącony osad węglanu żelazawego szybko odsączyć i rozpuścić w 40 cm3 kwasu fosforowego. Otrzymany roztwór zastępuje 56 g fosforanu żelazawego.

W sklepach można kupić gotowy odrdzewiacz fosforanowy o nazwie Fosol.

Uszlachetnianie powierzchni metali

czyszczenie metaluUszlachetnianie powierzchni metali – Po obróbce mechanicznej można powierzchnię metali poddać działaniu czynników chemicznych, w celu uzyskania dodatkowych efektów estetycznych lub użytkowych. Otrzymuje się je przez malowanie, wytrawianie, barwienie powierzchniowe, pokrywanie rysunkami lub wzorami oraz przez pokrywanie innymi metalami.
Podstawowym warunkiem uzyskania dobrych wyników jest bardzo staranne przygotowanie powierzchni metalu przed poddaniem jej procesom uszlachetniania. Po wygładzeniu papierem ściernym, o coraz drobniejszym ziarnie, poleruje się powierzchnię za pomocą mieszanin polerskich. Mieszaniny takie złożone są zwykle z drobnoziarnistego związku chemicznego o dużej twardości i składnika ciekłego lub mazistego, ułatwiającego zmywanie startych cząstek, a często również rozpuszczającego związki pokrywające powierzchnię metalu. Z tego względu mieszaniny takie służą również do czyszczenia powierzchni starych przedmiotów metalowych.
Następnym stadium przygotowania powierzchni metalu do dalszej obróbki chemicznej jest bardzo staranne jej odtłuszczenie, przez wyszorowanie powierzchni miękką szczotką, maczaną w wodzie z dodatkiem detergentu. Można zastosować którykolwiek z ciekłych środków, używanych w gospodarstwie domowym do zmywania tłustych naczyń lub jakikolwiek syntetyczny środek piorący. Po wyszorowaniu spłukuje się wielokrotnie powierzchnię wodą, a ostatni raz wodą destylowaną lub demineralizowaną. Dokładnie odtłuszczona powierzchnia jest równomiernie zwilżona. Obecność „wiszących” na powierzchni kropel świadczy o niecałkowitym odtłuszczeniu i wymaga powtórzenia zabiegu. Powierzchni odtłuszczonej nie wolno dotykać palcami, a do przenoszenia odtłuszczonych przedmiotów należy stosować również odtłuszczone szczypce lub pęsetę. Jeżeli dalszy zabieg polega na działaniu roztworu wodnego, przenosi się do niego przedmiot w stanie mokrym, natomiast malowanie, pisanie lub rysowanie wymaga uprzedniego wysuszenia przedmiotu w strumieniu ciepłego powietrza, np. za pomocą suszarki do włosów.

Metale w postaci proszków

Metale w postaci proszkówMetale w postaci proszków. Rozdrobnione chemicznie złoto, srebro, miedź, cynę, ołów, antymon i bizmut można otrzymać w wyniku wyparcia wolnego metalu z roztworu jego soli, przez działanie innym metalem, łatwiej przechodzącym w stan roztworu. Wypierany metal wydziela się w postaci drobnych kryształków, których wymiary zależą od wielu czynników.

Złoto lub srebro w proszku można otrzymać mieszając roztwór soli złota lub srebra oczyszczonym drutem miedzianym.

Miedź rozdrobnioną otrzymuje się przez mieszanie
roztworu soli miedzi drutem stalowym lub paskiem blachy cynkowej.

Cynę, ołów, antymon i bizmut wypiera się z roztworów ich soli również przez mieszanie paskiem blachy cynkowej. Dwa pierwsze metale wydzielają się w postaci dość dużych kryształków.

Wydzielone metale łatwo opadają na dno naczynia. Przemywa się je przez dekantację i suszy. Rozdrobniona miedź łatwo utlenia się już w temperaturze pokojowej, należy ją więc przechowywać w denaturacie, do którego dodaje się niewielką ilość formaliny.

Edukacja